Withoud verkeerde namelijk in de foute veronderstelling dat een talenstudie zijn schrijven en dichten kon verbeteren. Na een jaar stopte Mario met zijn Studie Nederlandse Taal en Letterkunde. Niet vanwege studieproblemen maar vanwege een gebrek aan “wederzijdse interesse”.

Tijdens de middelbare school en zijn studie had Mario verschillende bijbaantjes. Onder meer werkte hij als schoonmaker, bordenwasser, soepmaker in de Maggifabriek en draaide hij nachtdiensten in een staalverhardingsfabriek. Verder was er de dienstkeuring, maar Hare Majesteits Wapenrok paste Withoud niet.

Al veertig jaar leeft hij, in wat voor hoedanigheid dan ook, vrijwel van de pen. Ook op een commerciële manier als copywriter, pr-man, columnist en journalist.

Inmiddels zijn er genoeg memorabele momenten voor Mario als schrijver en (podium)dichter. Een optreden in Paradiso. Het winnen van de publieksprijs bij de Amsterdamse poëzieslag. Zijn eerste gepubliceerde verhaal in een serieus blad; Het Maandblad voor Geestelijke Gezondheidszorg. De benoeming tot officieel Stadsdichter van Almere eind 2008. Opname van enkele van zijn gedichten in drie verzamelbundels. Het uitgegeven worden van zijn boeken Van water tot Flevoland, Van Schokland gekomen, Echt niet echt en Dode dichters dichten niet.